3. You don't know what you got until it's gone.

Oddalibyśmy wszystko za życie bez bólu. Wszystkie pieniądze, marzenia, piękne sny. W gruncie rzeczy nawet samych siebie. Bo przecież ból to pierwszy symptom tego, że wszystko się wali. Ciężkie choroby zaczynają się od lekkiego ukłucia, w jakimś losowym fragmencie ciała. Rozpad związku czy wieloletniej przyjaźni? W pierwszym etapie to tylko nieprzyjemne mrowienie gdzieś wewnątrz serca.

  Coś jest nie tak. I budzi się w nas pierwotny, dziki instynkt - siła, która rządziła ziemią, zanim pojawił się na niej rozum czy inteligencja. Siła brutalna, wdzierająca się w umysł i siejąca w nim trwałe spustoszenie. Siła, której nie cofniesz bo... Nie umiesz jej choćby wyrazić. Bo wrzeszczy Ci do ucha, że przyszła tu dla Ciebie. Że chce Cię uratować gdyż coś jest parszywie nie tak. Właśnie - coś.

  Ale ona nie powie Ci co. Jest na to zbyt nieokiełznana, zbyt nieznająca świata. Bawi się Tobą niczym samochodowy alarm, który włącza się w środku nocy, budząc całe osiedle. Brzęczy i trajkocze, a jednak nie artykułuje swoich potrzeb. Nie obchodzi go, czy został wywołany przez dziecko, malujące sobie palcem kwiatki i motylki na zakurzonej przedniej szybie, czy przez szajkę złodziei, uzbrojonych w noże czy pistolety. W obu tych przypadkach wydaje identyczny dźwięk. A ty człowieku bądź tu mądry. Zwlecz się z łóżka, naciągnij jeansy na spodnie od piżamy i leć sprawdzić czy czeka na Ciebie zabawna sytuacja, z której będziesz potem kpić przy niedzielnym obiadku, czy śmiertelne niebezpieczeństwo.

 Uciekniesz przed obowiązkami. Być może w ślepy zaułek, ale jednak. Gdy będziesz miał szczęście, często górujące znacznie nad rozumem - uciekniesz przed wrogiem. Przed wojną, przed podatkami, przed szerzej lub węziej pojętymi granicami… Ale nigdy nie uciekniesz przed instynktem. Nie uciekniesz bo nie chcesz. Bo go zaakceptowałeś. Zaakceptowałeś jako prawdę bijącą z wnętrza. I sam gnasz za nim w pogoń. Bojąc się, że zanim ta obława Ci się uda, zanim pojmiesz o cóż do cholery jasnej mu chodzi, to zdąży… Przestać Cię boleć. A tylko jeden rodzaj tkanki nie odczuwa bólu. I jest to tkanka martwa.

  No dobrze. Pół biedy kiedy instynkt bije Ci na alarm w sytuacjach oczywistych. Gdy widzisz, iż ktoś okłada kogoś na ulicy pięściami, dzwonisz po policję, pomimo że jeszcze minutę wcześniej cholernie spieszyłeś się na autobus. Ze spuchniętą, zsiniałą nogą udasz się do lekarza, zamiast na basen, a gorzko smakujący owoc, wyląduje w koszu na śmieci, nie na Twoim talerzu. Gorzej gdy alarm włącza się tak z przysłowiowej dupy, bo termin ‘znikąd’ wydaje się w tym przypadku zbyt delikatny, neutralny i mało wkurzający.     

  Popatrz. Idziesz wedle ściśle określonego planu. Każda ważna data jest zaznaczona w Twoim notatniku, odpowiednim odcieniem cienkopisu. Masz z kim zjeść śniadanie, przy kim się obudzić, komu wyżalić… Z nikim nie żyjesz w jawnym konflikcie, nikogo nie chcesz zamordować. Nie walczysz o przetrwanie i nic nie zapowiada, żeby coś miało pójść nie tak. Aż tu nagle odzywa się to wewnętrzne ssanie. Niezrozumiały ból błaga Cię wręcz o przeprowadzenie drastycznych zmian. Ale co kurwa mać, można zmieniać w idealnie wytyczonym szlaku? Właśnie. Przecież nie masz zamiaru być idiotą, który wciska rzeczywistości, że czerwone jest niebieskim. I przecież nie chcesz założyć, iż do reszty zdurniałeś. Lepiej zrzucić wszystko na zły dzień. Na niewypitą kawę, na bałagan na kuchennym parapecie, na głupią koleżankę z pracy. Bo przecież alarmy są zawodne. Ileż to razy galerię handlową czy inny dworzec ewakuowano w wyniku debilnego żartu znudzonych nastolatków wkręcających policji, że w koszu na śmieci leży bomba. Albo ileż razy jakiś samolot lądował awaryjnie, przez omyłkowo uruchomiony czujnik uszkodzenia. A nawet jeżeli nie mamy do czynienia z pomyłką… To może to jedynie próbna ewakuacja? Może nasz instynkt potrzebuje po prostu utwierdzić się w poczuciu własnej doskonałości? Może to taki synonim kontroli u dentysty. Chodzimy na nią przecież co pół roku, choć mało prawdopodobne, aby któregoś razu okazało się, iż mamy dwadzieścia nowych ubytków i na dodatek zapalenie połowy dziąseł.

  Może. Ale może jest zupełnie inaczej. I pewnego dnia nie będziesz się zastanawiać czy wstałeś lewą czy prawą nogą. Tylko… Tylko zwyczajnie już nie wstaniesz. Przez cały dzień. A potem przez tydzień. I przez miesiąc. Bo cóż z tego, że jesteś perfekcyjny, jeżeli nie masz już siły? I tracisz wszystko.

  Życie wypełniło świat krzywymi ścieżkami. A my potrzebujemy kogoś, kto narysuje nam na nich proste linie. Potrzebujemy móc stanąć na stabilnym gruncie. I spojrzeć w górę.

  I dostrzec słońce. 

  Nawet jeżeli pozbawione towarzystwa bezchmurnego nieba.

W każdym połamańcu jest malutka cząstka, która wierzy, że jeszcze wróci do domu. I to ta cząstka nie przestaje nas ssać. Bo perfekcja wcale nie jest definicją szczęścia.

  A sens życia tkwi w zrozumieniu, że tak w ogóle to szczęście nie ma definicji.

kwiecień 2019

Gdy Lisa miała siedem lat, na rogu Heuweg i Ludwigstraße samochód potrącił psa. I szczerze mówiąc nie było w tym nic nadzwyczajnego. Skrzyżowanie znajdowało się w cholernie pechowym punkcie, tuż za zjazdem z autostrady. Bezmyślni kierowcy pakowali się na nie w pełnym rozpędzie, nie bacząc, iż przed nimi nie rozpościera się już droga szybkiego ruchu, a małe, klimatyczne ulice alpejskiego miasteczka. I nie powinno to też stanowić wyjątkowego wydarzenia w życiu Lisy. Notorycznie znosiła w końcu do domu jakieś pokiereszowane zwierzaki. Dokarmiała pisklęta, które wypadły z gniazd i z zafascynowaniem patrzyła na odrastające ogony jaszczurek. Zawsze myślała przy tym, czym niektóre stworzenia zasłużyły, by dostać nową łapkę lub inny segment ciała, po utracie poprzedniego, gdy przecież ludziom po amputacjach nie odrastały ręce i nogi. Czyżby gady były lepszymi i doskonalszymi istotami niż człowiek?

  Raz nawet wylądowała na ostrym dyżurze, pogryziona przez bezpańskiego wilczura, którego chciała wyplątać z drutu kolczastego. Ale nie przejęła się bolesnymi ranami. Tydzień później niańczyła kolejne wiejskie znajdy. W ogromnych ilościach.

  A jednak owo popołudnie przy wjeździe do miasta utkwiło jej w pamięci najbardziej.

  Skończyła właśnie pierwszą klasę podstawówki. Oczywiście z wyróżnieniem. Była z tego faktu cholernie dumna, choć szczerze mówiąc nie musiała włożyć w swój sukces najmniejszego wysiłku. Więc uśmiechnięta, szczęśliwa i pozująca na bardzo zmęczoną ciężką pracą, założyła tylko ukochaną sukienkę w groszki, ubrała sandałki na (co podkreślała na każdym kroku) niziutkim obcasiku i już była gotowa na wspólny rodzinny obiad w restauracji, którym najbliżsi chcieli uczcić jej mały tryumf. Podskakiwała, mądrzyła się zupełnie jakby jej perfekcyjna znajomość alfabetu, zasługiwała na Nobla, a jednocześnie drażniła muszącego trzymać dietę Richarda, opowiadając o serniku krówkowym, który zamierzała zamówić zamiast zupy. I nagle samochód uderzył w psa. Ale to nie przeraziło Lisy. Ciężkie koła wpadły w poślizg, niszcząc kwiatowe klomby, tak troskliwie projektowane przez radę gminy. Huk też nie zrobił na dziewczynce wrażenia. Zmrożona poczuła się zupełnie innym faktem. Faktem, że kierowca nawet się nie zatrzymał. Nie wyszedł, nie podszedł do biednego szczeniaka, a jedynie wyjrzał przez szybę, aby sprawdzić czy lusterka w jego cholernym wozie są całe.

  Wtedy po raz pierwszy użyła słowa 'skurwiel'. Kojarzyła je już wcześniej, ale jakoś nigdy nie było jej potrzebne. Tamtego popołudnia natomiast wyraziła nim wszystkie swoje emocje, kompletnie nie bacząc, że tuż obok niej stoją rodzice. Bo owo słowo brzmiało cholernie plastycznie. Wypełniało pustkę, utworzoną przez tą część rzeczywistości, której jeszcze nie znała. I której, mimo typowej dla swojego wieku ciekawości świata, tak bardzo nie chciała poznawać.

  W każdym razie zaliczyła swoje pierwsze przekleństwo. Jakiś krok milowy, w dodatku najwyraźniej dość istotny, gdyż po latach pamiętała go dużo bardziej niż pierwszy pocałunek, czy stratę dziewictwa na piątej lub tam dziesiątej z rzędu nudnawej imprezie.

  Zaliczyła. A potem zajęła się zastąpieniem tego skurwiela. Popatrzyła w niebo, pomodliła się o brak cierpienia dla biednego stworzenia po czym ruszyła do akcji. Ściągnęła koronkowy sweterek i brudząc buciki, które jeszcze niedawno z takim zapałem pastowała, zawinęła w niego zwierzaka, wymuszając na krewnych, żeby zamiast do restauracji udali się do miejscowego weterynarza.

  Była spokojna. Bo działała. A największy z jej dziecięcych strachów stanowiła bierność. Nie ciemność, nie burza, nie pająki i nie śmierć, ale właśnie stanie w miejscu, z parszywą obojętnością na twarzy. Popłakała się dopiero pół godziny później. W gabinecie, gdy lekarz pokręcił głową i stwierdził, że szczeniaka najlepiej będzie uśpić. Wtedy skorzystała z wyrazu 'skurwiel’ po raz drugi. Choć tym razem tylko w myślach. Po cichutku. Bo przecież po co ten człowiek studiował tyle lat? I po cóż obiecywał, że będzie ratował życie, skoro teraz olewał je, gdy jeszcze się tliło? A póki się tliło, póty istniała nadzieja.

  I Lisa przedłużyła tą nadzieję, robiąc swoje popisowe, równie łzawe co maślane oczy do brata, który nigdy nie potrafił im się oprzeć.  W efekcie odłączyli się od rodziny, chcącej wrócić do miłych planów na popołudnie i wykradli psiaka z lecznicy. Przez następne dwa tygodnie, w tajemnicy przed rodzicami, Freitagówna trzymała go w swoim ukochanym domku na drzewie. Zmieniała opatrunki, poiła strzykawką i wpychała do pyszczka podwędzone z kuchni tabletki, które według reklamy, lecącej w telewizji tuż przed wieczorynką, miały leczyć wszelki ból. A po dwóch tygodniach biedak umarł. Tak po prostu. W środku nocy po cichu zamknął oczy, a jego główka, głaskana przez Lisę, wymykającą się co wieczór z domu przez okno, w celu dodania mu otuchy, nagle stała się paskudnie zimna.

  Pochowali kundelka w ogrodzie, a Richie, pewien iż siostra będzie bardzo rozpaczać, kupił jej zaraz potem trzy ogromne opakowania lodów, o jedynym uznawanym przez nią, czyli krówkowym smaku. Ale dziewczynka była spokojna. Czuła jakąś pewność, że zwierzak jest już szczęśliwy i gania po polach, pełnych świeżej kiełbaski, zamiast kłosów zbóż. A przed śmiercią przekonał się, iż ludzie jednak nie są podli i bezduszni. Dała mu przecież całą siebie. Dała odrobinę miłości, przekonana że każda żywa istota, po prostu musi jej zaznać.

Serio?

Oparła dłonie na parapecie, zdmuchując kurz, ze starej, czerwonej szkatułki, w której trzymała niegdyś swoje głupiutkie skarby, po czym głośno kaszlnęła.

  Teraz, po latach, gdy wspominała tamtą historię, czuła jedynie przerażenie. W imię jakiś wydumanych, dziecinnych idei, zafundowała zwierzęciu nieludzkie cierpienie, zamiast po prostu pozwolić, by szybko, sprawnie i bezboleśnie, przestało być cząstką tej poranionej rzeczywistości. Dziś postąpiłaby zgoła inaczej. A raczej w ogóle by nie postąpiła, nie zatrzymując się na skrzyżowaniu i tym samym zostając kolejną osobą, zasługującą w opinii swojej siedmioletniej wersji na miano skurwiela.

  Nie miała już w sercu litości. Nawet odrobiny i nawet dla własnego życia. A może tak w sumie w szczególności dla niego.

Bo straciła z oczu cel.

- Co Lili, patrzysz na grób psiaka? – brat podszedł do niej od tyłu, obejmując ją w pasie. Z przerażeniem zauważył, że schudła tak bardzo, iż bez problemu mógłby zrobić to za pomocą jednej ręki.

- Taaa – mruknęła przekornie – Lili patrzy – nienawidziła tego domowego przekręcania swojego imienia, ale jemu jednemu wciąż na nie pozwalała, bo przecież on zawsze pozwalał jej na wszystko – patrzę.

  Tamtego lata zdobienie małego kamyka pod wiekową jabłonką, zajmowało większość jej czasu. Pomalowała go na zielono, otoczyła mchem i ulepiła z gliny kilkanaście małych, uśmiechniętych skrzatów, które porozstawiała dookoła. Nikt nie miał serca potem rozebrać tej konstrukcji, więc tak stała, gnijąc i blaknąc. Ale dziś wydała się jej wyjątkowo ładna i odnowiona.

- Melcia się tym zajęła w wigilię – Richie jakby odgadł o czym siostra myśli – stwierdziła, że Twoje krasnalki będą idealną ogrodową szopką. Ślicznie wyglądały otoczone śniegiem i z kolorowymi lampionami nad głową. Widziałabyś gdybyś... – urwał na moment, machając od niechcenia ręką – a nieważne.

- Gdybym łaskawie przywlekła się do domu na święta – dokończyła spokojnie – możesz mówić, usłyszałam już od wszystkich możliwych krewnych co o tym myślą – uspokoiła go – łącznie z małą, która do dziś jest chyba na mnie obrażona, bo nie miał kto jej zabrać na konkurs w Innsbrucku.

  Okłamała w grudniu rodzinkę. Wkręciła im, że jedzie na Boże Narodzenie do chłopaka, z którym swoją drogą rozstała się w listopadzie. Jakoś... Po tym wszystkim co ostatnio nawywijała bała się domowego ciepła. Bała, że dobre wspomnienia z dawnych czasów, spieprzą się pod wpływem fałszu, z jakim spróbuje udawać, że wszystko jest w porządku. Bała opłatka, życzeń, choinki, kolęd, babci próbującej wmusić w nią deser, dumy w oczach rodziców... Wybrała Berlin. Przez całe święta zjadła dosłownie jeden jogurt plus dwa jabłka. Większość czasu się uczyła, klnąc w ramach ulżenia sobie nad idealnymi, wymuskanymi notatkami. Ale to też już nie pomagało. Zbyt często wypowiadane wulgaryzmy, tracą swoją rozładowującą moc. Biochemiczne wzory zlały się jej w jedną całość z zatyczkami do uszu, którymi zagłuszała dzieci sąsiadów śpiewające last christmas. Na dobrą sprawę nie odsłoniła nawet żaluzji, nie chcąc zobaczyć czy spadł śnieg. Bo śnieg budził w człowieku tęsknotę za uczuciami. Za dziewczynką ratującą jaszczurki.

  Teraz na Wielkanoc powinna była zrobić to samo. Materiału do opanowania nie ubyło od zimy, a jej głowa radziła z nim sobie coraz gorzej odkąd... Odkąd pewne rzeczy uległy zmianie. Powinna, ale nie potrafiła. Potrzebowała oprzeć się o to konkretne okno, na którym zawsze zbierała się masa pyłu. I patrzeć na ten konkretny cienisty fragment ogródka. I zagrać z Mel w karty, przymykając oczy na wszystkie oszustwa małej, których oczywiście nauczył jej ukochany wujcio Wank.

- Lubię tu sterczeć – szepnęła niepewnie, zupełnie jak gdyby informowała świat o czymś bardzo intymnym – historii z psem może nie lubię, ale jakoś... Jestem do niej przywiązana. Jakby był dla mnie cholernie ważny. Może to dlatego, że chyba ludzie lubią sobie siedzieć pod drzewami na grobach bliskich. A mi na szczęście nikt ważniejszy od niego nigdy nie umarł – spojrzała na brata i nagle ją olśniło – cholera, przepraszam Richie.

- Za co? – spytał zdziwiony – to chyba pierwsza Twoja dłuższa wypowiedź odkąd przyjechałaś.

  Między nimi nigdy nie było tematów tabu. Gadali o wszystkim. Tym co fajne, tym co krępujące, tym co bolesne... Ale po swojej długiej nieobecności w domu Lisa jakoś straciła pewność, że cokolwiek jeszcze jest takie jak dawniej. Przecież on też mógł się zmienić. Bądź co bądź, w końcu nie miał zbyt przyjemnego życia.

- No... Zaczęłam truć Ci o grobach. Na dodatek jeszcze teraz. Tuż po spalonej katedrze – zacisnęła zęby – w Paryżu.

  Miała awersję do samego wspominania o tym mieście. Było przereklamowane, śmieszne, ale brunetce i tak kojarzyło się wyłącznie z rodzinnymi tragediami i jakby... Z utratą czegoś ważnego, choć przecież na dobrą sprawę akurat ona niczego nie straciła. W każdym razie gdy po maturze jej ówczesny chłopak wręczył jej z dumą bilety do stolicy miłości i zaplanował romantyczny weekend, wpadła w niezrozumiałą furię, po prostu z nim zrywając. Co swoją drogą było bardzo korzystne, bo i tak w ramach dobrego startu chciała spędzić wakacje nad atlasem do anatomii.

- Andiemu strasznie dowaliła ta katedra – odparł Richard – nie wiem. Może to i dobrze, przynajmniej ruszy się z ukrycia.

- A Ty?

  Zawsze taki był. Ludzie mogli za dawnych lat wyzywać go od lekkoduchów i z chęcią to robili, ale ona wiedziała, że troszczy się o innych, dużo bardziej niż o samego siebie. I takiego kochała go najbardziej. Dobrego, a jednak szalonego. Uwielbiała gdy wracał zawiany do domu po nocnych eskapadach z Wankien, ale zawsze pamiętał żeby kupić jej krówkową milkę, w podziękowaniu za to, iż wstaje w nocy by otworzyć mu dyskretnie drzwi, bo oczywiście nigdy nie nosił kluczy. Uwielbiała nawet te jego wywrotowe laski, nie rozumiejąc czemu przyprawiają mamę o mdłości. Były naprawdę śmieszne. W dodatku ją zauważały i szanowały. Dawały jej smakować pianki z piwa i przymykały oczy na podkradanie sobie kosmetyków z torebek. Zresztą to od jednej z nich przejęła zwyczaj malowania ust na pomarańczowo. Do dziś nie wyobrażała sobie użycia czerwonej czy różowej szminki. Jaskrawy, mandarynkowy kolor warg, zaczął jakby ją wyrażać.

  Tak czy siak owe panny  stanowiły fajne urozmaicenie codzienności. Pojawiały się, a potem naturalną koleją rzeczy znikały, dając jej absolutną pewność, że najważniejszą kobietą w życiu brata zawsze będzie ona – Lisa.   I wszystko wyglądało fajnie. A potem nagle Richie zaczął się zachowywać jak zakochany, ślepy kundel. Ku radości rodziców, babć i wszelkich ciotek, zwariował dla dziewczyny, która nastolatce wydała się zwyczajnie... Otóż to. Przeciętna. Nie miała jej nic do zaoferowania. Była chorowita, w ogóle się nie malowała, nie rzucała ciekawych pomysłów i tylko do wszystkich się szczerzyła, jakby nie posiadała zupełnie własnego zdania. A Richard wkurzał siostrę niesamowicie gadając, że rzekomo są do siebie podobne. Jeszcze czego. Może i planowały podobną karierę zawodową, choć szczerze mówiąc wszelkie wyobrażenia Lisy o super studentkach medycyny szlag trafiał gdy patrzyła na Veronikę ale nigdy nie znalazłyby wspólnego języka.

  Tak więc podświadomie pierwszy raz w życiu cierpiała z zazdrości. Ta nudna panienka ukradła jej ukochanego brata, a na dodatek chłopak, którego obdarzyła swoim pierwszym nastoletnim uczuciem, gapił się nieustannie na jej tyłek, czego oczywiście też nikt poza Freitagówną nie zauważał.

  A może gdyby zauważył to nie doszłoby do tragedii. I do tego wszystkiego co zapoczątkowała w Lisie ta tragedia.

  Nienawidziła wtedy Veroniki i choć destrukcyjne uczucia ją niszczyły, nigdy przenigdy nikomu nie przyznałaby się do tego co tak naprawdę myślała sobie gdy blondynka umarła. Ale obecnie chyba nienawidziła jej jeszcze mocniej. Bo przecież najłatwiej o wszystko obwinić kogoś, od kogo oddziela Cię śmierć.

- Jak Ty się czujesz? – położyła mu rękę na ramieniu. Zawsze był chudzielcem, aczkolwiek przy nowej, zagłodzonej w myśl dążenia do idealności wersji jej samej, wyglądał doprawdy wręcz pulchnie.

- Wszyscy o to pytają, gdy dzieją się smutne i bezsensowne rzeczy – usiadł na łóżku, jakby z ulgą stwierdzając, że chyba wreszcie może z kimś pogadać o sobie – jak się czujesz bo spłonęło Notre-Dame. Albo są jej urodziny. Albo święta. Albo rocznica pierwszego spotkania. A przecież... To nie ma żadnego znaczenia, wiesz?

- Nie ma? – powtórzyła za nim głupawo. Dawno z nikim nie rozmawiała tak od serca i trochę ciężko jej było powiedzieć coś naprawdę szczerego, zwłaszcza na tematy będące dla niej jednym wielkim polem do przymusowego udawania i fałszu. Ale postanowiła się bardzo postarać – przecież wspomnienia są ważne Richie. Pozwalają nam odnaleźć... Jakiś lepszych siebie. Więc chyba mamy prawo do nich wracać.

  Rozłożyła się obok niego na materacu, opierając głowę o ścianę. Tyle razy siedziała dokładnie w tym miejscu w buntowniczej pozie i z wielkimi słuchawkami, zagłuszającymi proste prośby w stylu 'wynieś śmieci'. A teraz? Teraz chciała właśnie usłyszeć więcej. Chciała żeby jej uszy komunikowały się z sercem.

- Jasne, że mamy Lili. Chodziło mi o to, że nie istnieją fazy większej i mniejszej tęsknoty po stracie. Albo jakieś gorsze dni, w których powinno się być pod szczególną ochroną. To jest życie, a nie okres godowy u ryb, podczas którego nie wolno ich łowić.

- Uwielbiam gdy podbierasz wybitne i adekwatne porównania od Wanka – pokręciła z lekkim uśmiechem ustami, by po chwili znowu spoważnieć.

- Każdego dnia tak samo czujesz bliskość. Ale tak samo czujesz też parszywą odległość – głos mu lekko zadrżał – i nie możesz się przytulić. Tak po prostu, niezależnie czy mamy jakąś cudowną uroczystość czy zwykłe szare popołudnie, w które obchodzi się co najwyżej święto precli z solą – dodał rozgoryczony – tęsknię cały czas Lili i to nie są fale, tylko stan permanentny. A jednak życie toczy się dalej. I rozczulam się tylko w wigilię. Gdy Mel kładzie opłatki na grobie.

- I przestaje jej wystarczać wiara w nieskończoność – dokończyła Lisa ponuro.

- Na moment. Ale potem przyłazi Wanki, bawi się z nią w dzikie renifery i znów śmieje się tak cudownie, że mnie tym zaraża – przytulił ją do siebie całując we włosy – aczkolwiek właściwie... Przyszedłem do Ciebie, bo babcia pyta czy zjesz kolejny kawałek Twojego krówkowego ciasta. A ja widzę, że poprzedni schrupała, ale April.

  Lisa westchnęła, patrząc z żalem w oczach, na swoją tłustą kotkę, próbującą zlizywać resztki karmelu z futra i paćkającą przy tym richardowe spodnie bitą śmietaną. Wierna przyjaciółka z dawnych lat, chroniła ją od kilku dni, przed pytaniami o to czemu prawie nic nie je. A nie jadła bo nie chciała. Bo zaczęła się dobrze czuć ze swoją skórą i kośćmi. Bo nie gotując miała więcej czasu na naukę. A stojąc nad patelnią i posypując farsz do spaghetti solą... Mogła przypomnieć sobie o tym, o czym nie wolno było jej pamiętać.

- Tak braciszku.

- Weź głuptasie, kto pochłonie tą klejącą maź jak nie Ty?   Zawsze byłaś krówkożercą.

  Chryste Panie, czy on musiał tak wracać do wszystkiego co proste, łatwe i przyjemne? Przecież w zupełnie innym sensie, ale wiedział równie dobrze co i ona, że najlepsze czasy zostały bezpowrotnie za nimi. Zgodnie z naturalną kolejnością rzeczy dorosłość okazała się przykra, bolesna i... Przynajmniej w przypadku Lisy zwyczajnie i banalnie dziwna.

- Jak to mama rano powiedziała, przywlecze się wieczorem Twoje stado, to nam wyczyści lodówkę.

- Kiedyś na taką zapowiedź przyjścia stada, zamknęłabyś się w łazience z toną kosmetyków – puścił jej oczko, pokazując język – to teraz może przynajmniej się uczesz, co?

Gdyby choć w jednej setnej poczuł jak to przyjemnie jest móc mieć jeden, jedyny dzień, w który można się nie uczesać.

  Zawsze wiedział. Wiedział o niej wszystko, czuł do kogo wzdycha, a za pierwszy wygrany konkurs Pucharu Świata kupił jej własnego, rasowego kucyka, mimo iż wiedząc jak bardzo jest drogi, nigdy nikomu nie wspomniała nawet jak cholernie jej się podoba. I chyba właśnie przed tą wiedzę się od niego odsunęła. Rodzice zawsze wierzyli w jej czuję się super. Różnym krewnym i pociotkom wystarczyło posyłać zdjęcia, na których w czarnej, dopasowanej garsonce, prezentowała swoje prace, na prestiżowych konferencjach studenckich. Wyobrażała sobie te ich pyszałkowate głosy mówiące sąsiadom coś w stylu mamy w rodzinie taką mądrą. Ale Richiego okłamać się nie dało. I gdyby zobaczył ją jeszcze kilka miesięcy temu, spakowałby zapewne w mgnieniu oka całe jej idealne mieszkanie, żądając od niej by wróciła do domu. Zresztą i teraz miała wątpliwości czy zaraz siłą nie zamknie jej w spiżarce i nie zmusi do zjedzenia całej blachy zapiekanki ziemniaczanej czy innego bigosu.

- No nie czerwień się Lili – tym razem wyjątkowo błędnie zinterpretował jej zawstydzony wzrok – pierwsza miłość to coś uroczego. Pamiętasz jak przyrządziłaś kiedyś Andiemu magiczny koktajl miłości, gdy chłopcy przyszli do mnie na mecz? – parsknął.

  Pamiętała. Miała z trzynaście lat i była jeszcze przed swoją wielką przemianą w nieczułą panią sukcesu. Zabrała się za przepis, który znalazła z koleżankami w Internecie. Pech chciał, że jej zaczarowany eliksir, postawiony dyskretnie na stoliczku wypił Severin. Richie miał potem ubaw po pachy, strasząc ją tezami głoszącymi, iż teraz to rudy będzie jej przeznaczony na wieki. I jak widać bawiło go to po dziś dzień.

Boże. Kiedy ten czas tak poleciał?

- Mówisz, że się trzyma? – spytała smutno, świadoma wkroczenia na tematy tabu.

- Jako tako – odparł równie przyciszonym głosem – zresztą sama wieczorem zobaczysz. Trzeba go wspierać, ale cholernie dyskretnie, bo wyjątkowo nie chce nikogo sobą obarczać. I wszystkim proponuje herbatę. W kółko, tak żeby coś mówić.

  Jak ona dobrze znała takie paplanie ze strachu przed ciszą.

- Wiesz co brat? – mruknęła – czasem myślę, że paradoksalnie moje dziecinne wzdychanie do Andreasa, było najbardziej dojrzałym uczuciem jakie zaliczyłam w życiu. A potem...

  Spojrzał na nią bacznie, ale choć doskonale wiedziała, że ma ochotę rzucić coś w stylu każdy kolejny gorszy od poprzedniego, nie powiedział zupełnie nic. Bo rozumiał. Żadnego ze swoich chłopaków nigdy nie kochała. Spotykała się z nimi... Dla komfortu? Z nudy? Żeby mieć jakąkolwiek odskocznię od książek i wyzwań?

- Albo zbytnio stawiam na karierę, albo miłość jest przereklamowana – wygłosiła popularną sentencję, która padała chyba w każdym przeciętnej jakości serialu.

- Lili, durniu. Po prostu otwórz szerzej oczy. Tak naprawdę szeroko. I zobaczysz. Możesz budzić się z setkami facetów, totalnie znudzona – zmarszczył brwi – choć oczywiście osobiście wolałbym żeby było ich jak najmniej. Ale kiedyś... Gdy rano zobaczysz przy sobie tego właściwego, po prostu się uśmiechniesz i pomyślisz sobie, że mogłabyś mieć dziesięcioro dzieci.

  Powinna się zirytować, a jednak w gruncie rzeczy lubiła te jego napady niepoprawnego romantyzmu. Lubiła wiedzieć, iż coś zostało jeszcze z tego dawnego, wesołego wariata, który mentalnie naprawdę mógłby być bratem Wanka.

- Chyba zbyt bym się bała – pokręciła głową.

- Nie mówię, że prawdziwe uczucie Cię nie zrani. Bo pewnie zrani i to o wiele mocniej niż wszelkie możliwe fałszywki, jakie idzie zaliczyć. Ale wiesz? Nawet gdy wszystko pójdzie źle, to nigdy nie zwątpisz w to, że było warto.

- Pewnie jestem zbyt wygodna – doskonale wiedziała, iż pomalutku przestają mówić o niej, więc nie mając siły na spotkania z duchami, skierowała rozmowę ponownie na bardzo egoistyczny szlak – nie umiałabym tak...

  Kobiety nauki zawsze powinny potrafić dobrać właściwe słowo. Powinny wygrywać dyskusje, przy użyciu zabójczej puenty. Powinny mieć przygotowane przynajmniej kilka mądrych cytatów, inteligentnych dowcipów czy nietuzinkowych pytań, na każdą okazję. A jednak... Gdy trzeba było mówić o uczuciach to Lisa nieruchomiała. Kurczyła się w sobie niczym jakaś pieprzona mimoza i z trudem dawała radę wydusić z gardła coś innego niż jedynie mieszaninę durnych zaimków i przyimków.

- Musisz po prostu dać komuś duszę – Richie wzruszył ramionami jak gdyby rozkładanie własnego wnętrza na kawałki było banalne niczym posmarowanie kromki miękkim masłem – i zaczniesz żyć. Ale dla siebie. Bo jeśli zaczniesz żyć tylko dla niego, to to wcale nie będzie to.

Wyjrzała przez okno. Wiatr przewrócił jednego z jej krasnalków, odrywając mu kawałek grzybkowatego kapelusza, który miał na głowie.

  Postanowiła odstawić biochemię jeszcze na moment i pójść go dokleić. Może domalowując nawet dodatkowo jakąś jagódkę czy inną malinę.

Przynajmniej kawałkowi gliny potrafiła chyba ciągle okazać serce.

~~***~~

- Wank mówi, że to po prostu syndrom dzieci późnych lat dziewięćdziesiątych – wzruszył ramionami, wodząc wzrokiem po pogrążonym w mroku pokoju.

  Kiedyś oddałaby wszystko żeby położył się na jej łóżku. Tak po prostu, choć oczywiście wraz z koleżankami zaraz dopisywała do tego jakieś niezbyt grzeczne historie, które nigdy nie mogły wyjść poza głupiutki kąt nastoletnich zwierzeń.

- Co? – odparła nieprzytomnie.

- Wydaje nam się, że wszystko przeżyliśmy i że nasz ból jest taki wyjątkowy. A tak naprawdę ciągle mamy trzy latka. Cały rok potrafimy wyć o betoniarkę z LEGO, a gdy podarują nam ją na gwiazdkę, to ciskamy po pięciu minutach pudełkiem w kąt, bo kolega dostał właśnie wóz strażacki. No. Jakoś tak to chyba leciało.

  Pewnie nie było sensu zastanawiania się nad kiedyś. Przecież kiedyś wystarczyło wypić piwo, żeby poczuć się dojrzałym. Złamać byle głupi zakaz dla poczucia suwerenności.

- Wyślijcie tego durnia na psychologię – mruknęła, przechylając butelkę wina, w celu wyssania z niej ostatnich kropelek alkoholu – może odkryje czemu ten świat jest chujowy z niczego.

 Na dobrą sprawę teraz, po latach rozumiała Andreasa lepiej niż kiedykolwiek. I chyba... Chyba paradoksalnie mu zazdrościła. Zleciał na takie dno, na którym po prostu... Szło odpocząć. Czarno na białym i bez szarości. Bez udawania.

Tymczasem ona wciąż dreptała sobie po złotym, nieskazitelnym szlaku marzeń. Szkoda tylko, że te marzenia z każdym kolejnym dniem stawały się zimniejsze i obrzydliwsze. A wizja ich spełnienia zaczęła w niej wzbudzać wymioty.

Mogła spać z kim chciała. Mogła lecieć na wakacje gdzie chciała. Mogła zostać tym kim chciała. I naprawdę zaczynało jej brakować czegoś po prostu nieosiągalnego.  Czegokolwiek. Tęskniła za samą tęsknotą. I to było kurewsko dobre. Albo anielsko złe. Na jedno w gruncie rzeczy wychodziło.

- Przepraszam, że wtedy nie przyjechałam – zagryzła zęby – wtedy... Na wiosnę... Miesiąc temu.

- Jedna jedyna zachowałaś normalność i nie zaczęłaś mnie niańczyć – oparł jej głowę na ramieniu – albo karmić sernikiem jak Wank.

  Głowa na ramieniu. Policzek przyciśnięty do szyi. Włosy muskające podbródek. Wiele by dała, żeby ten dotyk jakkolwiek ją pocieszył. Zelektryzował. Ale przecież cały czas ktoś jej dotykał. Albo sama się dotykała. Ręcznik, gąbka, podkoszulek czy głupie krzesło, na które opadała po sto razy dziennie, mogły wywołać w ciele dokładnie te same bodźce co drugi człowiek.

- Ja pierdolę, co my robimy ze swoim życiem – mruknęła.

- W tym momencie to chyba uciekamy przed zastawionym stołem i Twoją wesołą rodzinką.

- I przed szukaniem jajeczek w ogrodzie.

- I przed makowcem.

- Nie te święta głupku. Makowiec jest w grudniu.

- W sumie żadna różnica. Tu i tu wszędzie wala się jedzenie, ciasto plus Wank obklejony watą. Tyle, że jako Mikołaj przykleja ją sobie do brody, a jako zajączek trochę niżej.

  Popatrzyli się na siebie i po prostu parsknęli śmiechem. Tak z niczego. A potem z braku tchu zrobili się cali sini. Bo zdecydowanie za bardzo nie chcieli żeby ten żałosny impuls przemijał. Nie chcieli go zmarnować dla czegoś tak prozaicznego jak głupi oddech.

- Wyglądamy jak bezdomni pod śmietnikiem, wiesz?

- Chyba raczej jak zombie.

- Albo...

- Nie obrażajcie zombie – nagle w uchylonych drzwiach ukazał się wielki łeb, ozdobiony puchatymi, długaśnymi uszami – wyglądacie co najwyżej jak Kraft tańczący rytualne tańce dookoła stada wołów grenlandzkich.

- Wanki...

- Co jest podwójnie niedorzeczne – kontynuował wielkolud – bo nawet Kraft jest zbyt mądry żeby robić takie bezsensowne rzeczy. A woły nie żyją w stadach ani na Grenlandii. Poza tym żeby tańczyć tańce rytualne trzeba mieć ognisko, gdy tymczasem bydło boi się ognia. A wół to jak wiecie rodzaj bydlęcia...

  Lisa zmrużyła oczy, z nienawiścią spoglądając na leżący przy łóżku bilet lotniczy, po czym przytrzasnęła go pustą już butelką. Jednak za czymś tęskniła. Tęskniła za tym cyrkiem na kółkach i choć nie był to rodzaj tęsknoty mogący odmienić życie... To jednak chciała się w nim zatracić. Po nic, ale jednak po coś. Bo przecież 'nic' też było 'czymś'. Było słowem. Miało aż trzy litery, które dało się wydusić z siebie na milion różnych sposobów. Spokojnie lub ze złością. Czule. Warkliwie. Łatwo lub z trudem. Romantycznie albo agresywnie.

- Zresztą Kraft pewnie też. W sensie że boi się ognia, nie że jest bydlęciem – Andreas wziął głęboki wdech – a tak prosto i bez filozoficznych porównań, czy wam już totalnie odbiło? – podrapał się po króliczym uchu, zupełnie jakby stanowiło integralną cząstkę jego ciała – to znaczy ten tutaj doskonale wie co ja o nim myślę, ale Ty Lisa? Stoi człowiek pod drzwiami od pół godziny, ogląda sobie tą ładną listwę podłogową i tak zupełnie przy okazji słucha i czeka aż powiesz mu coś nastrajającego optymizmem. A tu co? Ból egzystencjalny i rozmowa durna niczym komentator Eurosportu, który nazwał Piusa Paschke młodym człowiekiem.

  Ostatnie promienie kwietniowego, zachodzącego słońca osiadły na nieszczęsnych ogrodowych krasnalach, ożywionych przez jej nieudolne próby artystycznego wyżycia się sprzed paru godzin. Przyroda chłonęła ciszę. Albo raczej... Nie. Właśnie ów huk, hałas i totalny chaos zdały się Lisie definicją ciszy.

- A sęk tkwi w tym, że akurat wy naprawdę jesteście młodzi do jasnej cholery. I ten cały Pius Paschke gdyby nie był już od wieków łysy, rwałby sobie na wasz widok z zawiści włosy z głowy. Więc do jasnej cholery zróbcie coś wreszcie ze sobą, rozluźnijcie się jakoś – spuścił wzrok, zauważając swoją ukochaną chrześnicę, stojącą przy nim i przysłuchującą się rozmowie – w sensie tak normalnie, nie mam na myśli niczego na literkę s.

- Andreas, czy musisz się nam drzeć na cały dom, jak zarzynana szynszyla? – Richard pojawił się obok kumpla, biorąc jednocześnie córeczkę na ręce – co się tu dzieje?

- Wujek się nie drze – zaczęła spokojnie Mel – tylko proponuje, żeby Andi i ciocia się rozluźnili. Ale niekoniecznie tak seksualnie – dodała szybko, zauważywszy, iż Freitag zaraz zamorduje przyjaciela wzrokiem – no co? To ma sens, powinniście poszukać jajek wielkanocnych.

- Jeżeli te jajka też mają tu jakiś podtekst na... Ekhm, brzydkie literki, to ja nie ręczę za siebie...

- Kolejny młody człowiek z poczuciem humoru stetryczałego Piusa Paschke, opierającego się na dębowej lasce – mruknął wielkolud dramatycznie i patetycznie.

- Zamknij się.

- Sam się zamknij ćwoku.

- Masz bardzo durnego wujka, wiesz Mel?

- Nieprawda – odparowała dziewczynka – wujcio jest najmądrzejszy, s to całkiem normalna literka, a wracając do tematu... Przecież ja też już wiem, zające jajek nie znoszą. Ale raz w roku nie zaszkodzi mi poudawać, że jest inaczej. Takie słówko przenośnia, wiecie co znaczy?

- No co mądralo? – Lisa pokręciła głową, rzucając w stronę bratanicy swoją ukochaną, tęczową, puchatą poduszką. Tą, której nie wzięła do Berlina, bo przecież Berlin miał być taki sterylny.

- Sprawdźcie sobie w słowniku, a my w tym czasie zamkniemy wam ładnie drzwi – zeskoczyła na ziemię, łapiąc jedną rączką Richiego, a drugą Wanka – i pójdziemy poszukać tych jajek – szarpnęła chłopaków w stronę schodów – spokojnie tato, tych na j. Czekoladowych. Wszystkie inne zostawię smutnym dorosłym.

  Zabawne, że czasem można było czuć się bezdomnym we własnym domu. Natomiast kiedy indziej ten dom miało się zawsze w sobie. I człowieka ogarniało poczucie, iż to on sam powinien go chronić. Chłonąć, wspominać, ogrzewać... Nie na odwrót. Bo tak jak informacja, której nie powtarzamy umyka nam z głowy, zawalona nawałem kolejnych, często sprzecznych wiadomości, tak samo dom. Gdy go nie pielęgnujemy staje się tylko wizją. Wyolbrzymioną, często wyidealizowaną, albo wręcz przeciwnie - obrzydzoną... Ale w jednym i drugim przypadku skrajnie niepewną. Bo nie wiemy już co w niej jest prawdziwe, a co powstało tylko w świecie naszych wewnętrznych obsesji czy mrzonek.

- Wierna wychowanka tatusia chrzestnego – parsknęła sztucznie Freitagówna wstając z łóżka i zasłaniając szyby firanką. Bo pozbawione słońca krasnalki, pod osłoną zapadającej nocy nagle zdały się jej jakimś stadkiem wrogich, leśnych trolli.

- Lizzie?

- No?

- Nie jesteś szczęśliwa, prawda?

  Zapadła głucha cisza, której przez dłuższy moment żadne z nich nie próbowało nawet przerwać. Gdyż to pytanie... W zasadzie nie było nawet pytaniem. Było stwierdzeniem. I gdyby padło w jakichkolwiek innych okolicznościach, wzbudziłoby w niej atak furii, wzmocniony wyliczaniem wszystkich tryumfów z ostatnich lat.  Przecież nawet na pierdzielonym profilu na facebooku, ustawiła sobie w tle napis 'dziecko sukcesu'. I mimo, iż wszyscy widzieli, że coś nie gra, to jednak każdy zgadzał się na występowanie w tym jej spektaklu oszustw. Może tak było łatwiej. A może po prostu ludzie potrzebowali w swoim otoczeniu kogoś, kto kroczy na przód przejrzystą, świetlistą ścieżką. Kogoś komu idzie zazdrościć, ale też się nim inspirować. Kogoś stanowiącego jeden wielki jaskrawy dowód na to, że się da.

I tym kimś się stała. Dla swojej rodziny, znajomych, rywali... Dla szeroko pojętego świata. A tymczasem on po prostu usiadł na łóżku i nie stąd nie z owąd... Stwierdził, że jej życie to bujda na resorach. Właśnie tą banalnością i brakiem jakiejkolwiek przedmowy czy owijania w bawełnę, sprawiając iż nawet nie próbowała zaprzeczać.

- Nie jestem kurwa – mruknęła – nie jestem szczęśliwa, nie wiem dlaczego, a tak nawiasem mówiąc, jeżeli powtórzysz to mojemu bratu, to Cię ukatrupię.

  Z przerażeniem zauważyła, że zbiera jej się na łzy, a leżąca w kącie do połowy spakowana walizka, jedynie potęguje ten przykry efekt. Walizka, której nie ma po co otwierać i zamykać. I bilet do pustego świata.

- Ale przecież jeszcze zeszłego lata...

- Błagam Cię Wellinger – spojrzała na niego z podirytowaniem – nie należysz do osób, którym należy tłumaczyć, jak łatwo można okłamywać rzeczywistość.

- I samego siebie – dopowiedział – więc... Nie skupiaj się na tym czego nie wiesz. Pomyśl co wiesz na pewno. I po prostu to sobie wykrzycz.

- Wiem, że nie chcę jechać na lotnisko – wypaliła – i że marzą mi się bajgle z łososiem z mojej ulubionej knajpki w Monachium – zmrużyła oczy, doskonale świadoma, iż jej zwierzenia osiągają właśnie jakieś dno żenady – ale gdybym je zjadła to zaraz poszłabym wymiotować.

W sumie... Złapała taki zjazd, że jeszcze chwilka i powiedziałaby mu o wiele więcej. Przecież mogła. On by się nie przestraszył. Ani nie oceniał. Ani nie powiedział Richiemu, nie chcąc go dobijać kolejnymi zmartwieniami.

Jemu już nic nie robiło różnicy. Ale Lisa niestety ciągle miała wiele do stracenia. Bo przecież poza chłopakiem wysłuchałaby jej jeszcze jedna osoba. Osoba, która absolutnie nie mogła dojść do prawdy, choć jakaś jej cząstka bardzo owej prawdy pragnęła.

Ona sama.

- Lili – Andreas objął dziewczynę, doskonale wiedząc, iż przez moment ma przewagę, bo to stare i oficjalnie przez nią znienawidzone richardowe zdrobnienie, w gruncie rzeczy niesamowicie ją rozczula – odwiozę Cię jutro, co? I pójdziemy na te Twoje bajgle. Zjemy je sobie jak ludzie...

- I ciekawe co potem.

- Potem najwyżej zarzygasz mój samochód – wzruszył ramionami – no pozwól mi się przez moment Tobą zająć i pomyśleć o kimś innym niż ja sam.

- Czy to ma być kiepskiej jakości podryw na litość Wellinger? – zmierzwiła mu włosy, po raz kolejny obolałym wzrokiem rozglądając się po czterech kątach, jak gdyby w poszukiwaniu nastoletniej, głupiutkiej wersji własnej osoby – nie chce niszczyć Twoich błogich wizji, ale jest jeden problem natury technicznej.

Zmarszczył brwi, jak gdyby usilnie się nad czymś zastanawiając. Miała przed laty słabość do tego jego skupionego wyrazu twarzy, który wtedy, choć tak rzadki, zrywał w niej do lotu całe stado pierdzielonych motylków.

A teraz jedynym motylkiem w pomieszczeniu był gryzak przeżuwany przez tłustą kotkę.

- Odwieziesz się sama, moim autem – palnął autorytarnie Andreas.

- Po czym polecę, a Ty – naprawdę poczuła, że bawi ją ta ich słowna gierka, w kpienie z życia – i Twoje, podkreślmy obrzygane auto, zostaniecie opuszczeni na parkingu. Chyba, że wolisz postanowić wrócić nim do domu i skończyć w więzieniu za prowadzenie bez uprawnień. Albo znajdziesz szofera.

- Już się znalazłem – wielkie królicze uszy pojawiły się ponownie w progu, by po sekundzie znowu zniknąć za drzwiami – zawsze wierny i gotowy do odbierania moich przyjaciół i ich obrzyganych środków lokomocji z lotnisk. Nawet gdy od sceptycyzmu tych przyjaciół czuję się oklapnięty niczym po umyciu włosów babskim żelem pod prysznic Severina, no.

 Fajnie by było gdyby życie okazało się brudnopisem. Można by skreślić błędy, użyć korektora, skonsultować efekty końcowe z całą ekipą kompetentnych redaktorów... Ale cóż z tego, jeżeli nie starczyłoby czasu, żeby ostatecznie przepisać scenariusz na czysto?

- To co Lisa? Skoro problem komunikacyjny się rozwiązał...

Na dobrą sprawę ludzie wydawali się jakąś pieprzoną próbą generalną, która nagle przez pomyłkę stała się premierą prestiżowego spektaklu.

  I może... Może tylko ona w tym duecie kpiła teraz z życia? Może Andreas naprawdę chciał po prostu zrobić coś dobrego. Nawet jeżeli wybrał sobie tak bezsensowną czynność, jak oglądanie znerwicowanej laski, która rzyga rybami bo... Bo boi się że pewnego dnia nie da rady.

  I chyba mogła mu na to pozwolić. Mogła zrobić jedną, małą rzecz, wykraczającą poza jej odgórnie opracowany plan dnia. Albo... W zasadzie już drugą. Drugą po porannym restaurowaniu krasnalków.    Bo przecież on w gruncie rzeczy był dla niej jak te feralne krasnalki. Był tchnieniem przeszłości, którą czasem sentymentalnie szło sobie  trochę podkarmić.

- Wiesz co Wellinger? Szybkie pytanko.

- Tak Lizzie?

- Ile lat ma w zasadzie ten wasz nieszczęsny Pius Paschke?

Po raz kolejny jakby na zawołanie parsknęli śmiechem. Bo przecież nie wszystko musiało posiadać ukryty  sens. Przecież baśniowa dziewczynka z zapałkami nie potrzebowała kominka. Ani nawet ogniska.

Żyła tak długo, jak długo trzymała w dłoni owe feralne, tytułowe zapałki.

_______________________

Takie to nieco mdłe, ale czegóż się spodziewać po rozdziale, jak się pół roku nie pisało?

W każdym razie jestem i bawiłam się w sumie równie dobrze co wtedy w lecie. A że to opowiadanie wychodzi trochę bardziej osobiście niż chciałam to cóż... Takie życie xD

Nie obiecuję szybko kolejnego, bo wracam za tydzień w wir życia, a to raz że jak w domu chce mi się pisać, to u siebie nie myślałąm o tym całę trzy miesiące, a dwa,ze ten kolejny będzie no... Będę chciała żeby był dopracowany bardziej niż to powyżej :P

Buziaczki <3